همین که راز دل زهـر بر مـلا شده بود            به قتلگاه از این بیت، کوچه وا شده بود

و شمر خندۀ تلخی به خنجرش می‌کرد            و شعر گـریه‌کنِ روضۀ رضا شده بود

به سمت خانه چهل بار خاطرش خون شد            نشـسته بود چهـل بار و باز پا شده بود

به سمت خانه چهل روضه را نشست و گریست            دلش حسینیه‌ای غـرقِ در عزا شده بود

و درد بـود که عـمامـه از سـرش افـتاد            امام گـریـۀ کـز کـرده در عـبا شده بود

اشاره کرد که آن خانه بی‌حـصیر شود            و خاک‌های کف حجره کربلا شده بود

صدای سُم همه جای اتـاق شیهه کـشید            در آن دقیقه که سَم درد بی‌دوا شده بود

کریم در به روی خویش بست و راهی شد            جـواد آمد و درهـای بـسـته وا شده بود

جـواد آمـد و این تـازه اول روضه‌ست            جـگـر شبـیه به اکـبر جدا جدا شده بود